25%

25%

50%

Do Guay | Ninfuninfa | Ao puaf

Nosotros procuraremos estar atentos y traer a cuento las "otras noticias" de ese maremagnum en el que tratamos de alcanzar las orillas de la comunicación a través de la navegación por estos mares hedonistas, vuelos a ras de lo "topo secret", incursiones por las bodegas, las despensas y las cocinas, o de lo que se cocina entre despachos y hasta entre sábanas... apreciaciones; indagad en nuestro pensamiento, opinión, parecer o criterio.., aprovechando que, además, es gratis.

¿Como "DIS" que dices?

[GC] Carta a un presidente

Non foi bo ano, presidente. Non está sendo bo ano para esta ampla intersectorial que latexa arredor noso, e coa que latexamos nós día a día.

Non está a ser bo ano, presidente. Nin antes, nin despois. Antes, porque nas présas por gastar o que quedaba venderon billetes aos de confianza, mentres os neutrais, os que reman ou remamos na liña do compromiso con quen sexa e queira facer cousas, están condenados a levantar a man xestualmente -¡estamos aquí...!, ¡podiamos facer...!- sen que apenas se reparara ou quixera reparar na utilidade e normais intencións de colaborar apartidariamente no pulo do país. Peor sería quedar "colgados", que tamen os hai...

Despois, señor presidente, tampouco, porque aqueles mesmos que pedían "organizaçao" desde o seu normal compromiso co traballo cotián e o dereito ao desenvolvemento profesional..., aqueles mesmos emprendedores que nin eran de alá nin son de acá, pero que eran e son solventes, semellan ser xente allea, sen traxectoria, feitos, aportacións, currículo.

Pasa agora, señor presidente, como se os seus máis próximos non tiveran memoria, nin datos, nin referencias..., como se a memoria colectiva dun país fose barrida e os novos directores da banda pasaran por un lavado de cerebro. Hai xente sesuda, dos seus ademais, no consello editorial desta revista; pensamos así.

Entón pasa que, por se non abonda a crise económico-empresarial para frear un fluxo habitual da economía, van os que nos administran, señor presidente, e mantéñense parados, unha especie de ao pairo incluso diante de acontecementos cotiáns, rutinarios, os normais quefaceres que, ao longo dos anos, nunca estiveron supeditados ao capricho ou desinformación do responsable político de turno: facíanse por procedentes, digamos que por protocolo, sen máis cambios que os matices derivados de cada criterio.

¡Pois ata eses aconteceres habituais, demandados polos seus propios protagonistas, están sometidos a corentena, señor presidente! É unha parálise, terca, dificilmente comprensible, desde logo inexplicable e, sobre todo, inexplicada.

Non sei se sabe, presidente, que hai responsables de nivel medio, eses que están para recibir, para escoitar, para executar..., que non é que non saiban ¡é que non contestan! Ao peor vostede coida que todo está a funcionar. Pois non.

¿Vostede sabe da imaxe, tan negativa, que lle están a proporcionar? ¿Decataranse de que cobran de quen teñen que servir? ¿Páganlle así a confianza aqueles que, tendo como misión que tamén aceptaremos, a de "filtrar" traballo, o que fai a escurrirse del?. Dar, en todo caso, a calada por resposta, que é inadmisible para quen está na xestión. ¡Nin arre nin xó!, esta si que é crise, porque paraliza as iniciativas.

Pois isto acontece e de maneira xeneralizada no seu feudo, señor presidente. De maneira que se o distanciamento entre a política -mellor, os políticos- e a sociedade é cada vez maior, a irresponsabilidade da fontanería, ese convencemento equívoco de que os cidadáns aos que administran son parias e non o sostén do sistema que se retroalimenta con eles..., produce unha dobre reacción que se reparte entre o alporizamento e o desprezo.

Así, noso querido presidente, palabras tan esperanzadoras como temos escoitado quedan ocas, faltas de sentido. Así, señor presidente, os esforzos calados de tantos cidadáns como estes que representamos -empresarios, autónomos, profesionais- os que con maior ou menor fortuna constituimos o calado fato dos "co mazo dando"...; estes, presidente, sentímonos desamparados, anulados por quen se supón está para contribuír á dinamización dos nosos proxectos. Vemos neles o freo e non o impulso, o recelo e non a confianza, o labirinto defensivo e non a plataforma lanzadeira.

Isto é o que hai, señor presidente. O que pensan desde grandes empresarios a pequenos emprendedores, xente que traballamos con ilusión por gañarnos a vida e, de paso, facer algo polo país. Así, por ese orden, para que andar con falsedades. Pois non nos facililtan as cousas, presidente.

Xa non sabemos nin se están. Esperar, tal como foi andando o ano, pouco ou nada se pode esperar. Recollemos este clamor, para que o saiba, presidente, que xa sabemos que, dende arriba, fai un contas de que as cousas van ben polo primeiro, e bueno, ¡menuda tropa!. Élle o sentir de tantos que queremos estar para máis, a ver se o vindeiro 2010 nos deixa sequera estar para isto.

Por avisar que non quede. Por se quere romper co refrán de que non hai peor xordo que o que non quere ouvir... E por se o 2010 pode ser mellor. Bastaría con tramitar.

[Imprimir]